Αρχείο για Δεκέμβριος, 2012

end-of-the-world-doomsday-destruction-30866103-1600-1200  Αν οι Μάγια μπορούσαν να προβλέψουν το τέλος του κόσμου, θα είχαν προβλέψει και το τέλος του δικού τους πολιτισμού και θα έκαναν κάτι για αυτό. Εκτός και αν με τα μυαλά που κουβαλούσαν έπεσαν στην παγίδα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου η δεισιδαιμονία οδηγεί κατευθείαν στην άβυσσο. Ευτυχώς στις ημέρες μας, εκείνοι οι οποίοι στηρίζουν τις κοινωνίες δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτές τις προβλέψεις και δεν άφησαν τις εργασίες τους για να ψυχαγωγηθούν τις τελευταίες ημέρες του κόσμου. Βέβαια ο ανυποψίαστος τουρίστας θα κατέληγε στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Βλέποντας πως τα περισσότερα μέσα μεταφοράς είναι ακινητοποιημένα λόγω απεργίας, θα σκεφτόταν πως αυτή η χώρα βιώνει καθημερινά το τέλος του κόσμου, πως όλοι συμπεριφέρονται λες και δεν υπάρχει αύριο. Οι πράξεις και οι παραλείψεις μας, ατομικά και συλλογικά έχουν πάντα συνέπειες οι οποίες δεν γίνονται πάντα άμεσα αντιληπτές.

  Η υστερία για μια υποτιθέμενη παγκόσμια καταστροφή επαναλαμβάνεται συχνά. Πριν το 2000 διατυπώθηκαν ακραία καταστροφολογικά σενάρια με αφορμή το πρόβλημα της αλλαγής χιλιετηρίδας στα πληροφοριακά συστήματα. Τελικά δεν άνοιξε μύτη και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Εκείνοι βέβαια που χαίρονται είναι όσοι επιτυχημένα πουλάνε αέρα κοπανιστό, ότι ασκεί γοητεία και φόβο γίνεται βιομηχανία. Αυτή τη φορά, το νέο τέλος του κόσμου (μας) στις 21/12/2012 είναι η αιτία που μας κατακλύζουν αξεσουάρ επιβίωσης, εκδρομές  και συνεχείς αναφορές στα μέσα ενημέρωσης. Οι λίγες φωνές λογικής δεν ακούγονται και πολύ και δεν με παραξενεύει καθόλου. Ο κόσμος έχει συναισθηματική ανάγκη αυτές τις καταστάσεις περίπου όπως έχει ανάγκη και τις διακοπές το καλοκαίρι. Βέβαια η συντριπτική πλειοψηφία γνωρίζει πως όλα αυτά είναι ανοησίες, αν όμως η NASA μας διαβεβαίωνε πως ένας αστεροειδής πράγματι θα καταστρέψει τη Γη, τότε το κλίμα στους δρόμους θα ήταν εντελώς διαφορετικό.

  Επομένως το τέλος του κόσμου αναβάλλεται για αόριστο χρόνο, αν και είμαστε βέβαιοι πως κάποια ημέρα θα συμβεί ανεξάρτητα από τη θέληση μας. Αυτό είναι καλό για όσους εκτιμούν την αξία της ζωής και δεν αναλώνoνται σε καθημερινές μικροπρέπειες. Για όλους πάντως ισχύει το αυτονόητο, πως θα πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα επιβίωσης ακόμα και αν ο ίδιος ο εαυτός μας είναι ανυπόφορος.-

Man A Machine

Advertisements

 helicopter-on-roof Καθώς ανέβαινε για τελευταία φορά προς την αίθουσα διαλέξεων του Harvard, θυμήθηκε πως ήταν η πρώτη φορά πέντε χρόνια πριν. Τότε ήταν ανακουφισμένος, είχε μόλις παραδώσει το πρωθυπουργικό αξίωμα και ξεφορτώθηκε ένα δυσανάλογο βάρος. Είχε αναλάβει την εξουσία σχεδόν δίχως μάχη αλλά ήταν απροετοίμαστος για το χάος το οποίο τον περίμενε. Άλλοι τυχεροί πριν αυτόν διαχειρίστηκαν πολλά λεφτά και έκαναν «κοινωνική πολιτική». Εκείνος αντί να υλοποιεί το όραμα του για ένα κοινωνικό κράτος σκανδιναβικού τύπου, υπέγραφε μέτρα για την άγρια αφαίμαξη των μισθωτών και των συνταξιούχων. Άλλα ζητούσε η ψυχή του, τη δόξα η οποία ήταν αντάξια του ιστορικού ονόματος της πολιτικής οικογένειας από την οποία προέρχεται, τις επευφημίες των σοσιαλιστών σε όλο τον κόσμο, την αποδοχή από εκείνους που τόσα χρόνια τον θεωρούσαν ανεπαρκή. Αυτά δεν θα τα έβρισκε ποτέ καθώς παρέλαβε καμμένη γη από την απερχόμενη κεντροδεξιά κυβέρνηση. Δεν πρέπει όμως να παραπονιέται, αν και έχει επίγνωση της ανεπάρκειας των ενεργειών του, κατάφερε να αποχωρήσει ομαλά και να πετάξει την καυτή πατάτα σε μια κυβέρνηση συνασπισμού. Διατήρησε τα προνόμια του και τη βουλευτική έδρα και κυρίως δεν έφυγε με ελικόπτερο όπως προέβλεπαν πολλοί. Έφυγε Ατσαλάκωτος, και τώρα στο Harvard αισθάνεται πως αυτή είναι η συνεισφορά του στα κλειστά σεμινάρια : μαθαίνει τους επίδοξους ηγετίσκους να αποχωρούν ομαλά και όχι με ελικόπτερο από την οροφή κάποιου κοινοβουλίου ακόμα και αν έχουν προκαλέσει χάος.

 Όλα αυτά όμως είναι παρελθόν, η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως κάποιες φορές επαναλαμβάνεται με τα ίδια πρόσωπα σε διαφορετικούς ρόλους, σωτήρα ή διαβόλου. Η τελευταία πεντακομματική κυβέρνηση καταρρέει με πάταγο και τα κομμάτια της βουλιάζουν σε ένα ωκεανό προβλημάτων. Η τελευταία αναθεώρηση του μνημονίου προβλέπει πάλι αύξηση της φορολογίας και μείωση μισθών. Η ανεργία έχει φτάσει στο 40% και τα συσσίτια είναι η μοναδική ελπίδα πολλών από τους απελπισμένους πολίτες. Μαζικές διαδηλώσεις σαρώνουν το κέντρο της πρωτεύουσας, και για πρώτη φορά άνεργοι αυτοπυρπολούνται ή αυτοκτονούν πέφτοντας από τα κτίρια των εταιρειών που χρεοκοπούν. Και δεν έφταναν αυτά αλλά γειτονική χώρα, η οποία χρόνια παρακολουθεί τις εξελίξεις και περιμένει να κινηθεί, έστειλε τελεσίγραφο για ρύθμιση των «συνοριακών και λοιπών διαφορών» με τρόπο ξεδιάντροπα ανισοβαρή. Σε κοινή σύσκεψη με την υπηρεσιακή κυβέρνηση οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων με λύπη τους παραδέχονται πως η χώρα δεν έχει την δυνατότητα να αμυνθεί.

 Κανένας πολιτικός δε θέλει να αναλάβει σε αυτή την απελπιστική κατάσταση, η υπηρεσιακή κυβέρνηση με προτροπή του Τύπου και διαφόρων άλλων «παραγόντων» αποφάσισε να προτείνει στον πρώην πρωθυπουργό και καθηγητή του Harvard την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας με τη συγκρότηση κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας. Η μετριοπάθεια του τον καθιστά ιδανικό συνομιλητή με την γειτονική χώρα, το ιστορικό του όνομα εγγυάται την σταθερότητα και τον σεβασμό. Σε όσους διαμαρτύρονται για αυτή την επιλογή, αντιπαραθέτουν το επιχείρημα πως ο πρώην πρωθυπουργός αδικήθηκε αφού είχε παραλάβει μια υφέρπουσα κρίση. Για να διδάσκει στο Harvard δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο άχρηστος και ανεπαρκής. Κάποιοι άλλοι χασκογελάνε και σκέφτονται πως ψάχνουν κορόϊδο να φορτώσουν το μουτζούρη.

 Στα τελευταία σκαλοπάτια προς την αίθουσα διαλέξεων, σκέφτηκε πως άλλοι φεύγουν με ελικόπτερο, εκείνος γυρίζει ως σωτήρας με ελικόπτερο. Θα μπορέσει επιτέλους να αποκαταστήσει το όνομα του. Εισερχόμενος στην αίθουσα με τους εκκολαπτόμενος ηγετίσκους, άκουσε μια σιγανή προειδοποιητική φωνή «mind the G.A.P.» και πάγωσε.-

https://manamachine.wordpress.com

 diadilwsi_7368Χτες έβλεπα στην TV μερικές συνεντεύξεις ανθρώπων βυθισμένων στην απελπισία της ανεργίας. Είναι κοινότοπο να περιγράψω όσα είναι ήδη προφανή, για το βαθμό της δυστυχίας που έπληξε εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας. Μια κυρία στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της  περιέγραψε πως η ηλικία της και το γεγονός πως είχε παιδιά την καθιστούσε εντελώς ανεπιθύμητη στους εργοδότες. Σε μια αγορά εργασίας που σε μεγάλο βαθμό είναι επίπεδη, η εμπειρία και η μεγάλη επιθυμία να εργασθείς δεν έχουν θετική ανταπόδοση. Αυτά συμβαίνουν στη “σοσιαλίζουσα” Ελλάδα των “αγώνων” και των “καταλήψεων”, όπου η κεντροαριστερά έχει ισχυρότερη επιρροή στους χώρους εργασίας από τα εκλογικά της ποσοστά.

  Πριν λίγους μήνες μιλούσα με κάποιον επαγγελματία των επενδύσεων που εργάζεται χρόνια στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο στις ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τις προσλήψεις προσωπικού. Αν για παράδειγμα στην διάρκεια μιας συνέντευξης ρωτήσεις την ηλικία του εργαζομένου ή αν έχει παιδιά θεωρείται αδίκημα και μπορεί να σου έρθει μήνυση !!! Μπορείς να προσλαμβάνεσαι ως νεοεισερχόμενος σε κάποιο τομέα και να είσαι 55 ετών. Αυτά συμβαίνουν στη χώρα της ασυδοσίας του κεφαλαίου όπου ακόμα και οι πιο ισχυροί μπορεί να βρεθούν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής αν δεν τηρούν τους κανόνες. Το ξήλωμα της Siemens δεν ξεκίνησε από την Γερμανία, ούτε φυσικά από το εγχώριο διεφθαρμένο σύστημα αλλά από την αμερικάνική επιτροπή κεφαλαιαγοράς !!!

  Στην Ελλάδα των αριστερών αγώνων τι γίνεται ;  Γιατί αποκαλύπτεται πως και στις εργασιακές συνθήκες είμαστε ανοχύρωτοι;  Μήπως οι επαγγελματίες επαναστάτες οι οποίοι καταστρέφουν την οικονομική ζωή της χώρας, εργάζονται για τα συμφέροντα των συντεχνιών και την διατήρηση των προνομίων τους και όχι για να υπηρετήσουν τους σκληρά εργαζόμενους Έλληνες ; Όπως φαίνεται η κρίση ξεγύμνωσε όχι μόνο την ευημερία με δανεικά αλλά και τη σαθρότητα του δήθεν κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Μπορεί να πληρωνόμαστε σε σκληρό νόμισμα, αλλά οι θεσμοί έμειναν σε μαλακές δραχμές. Όσο η ανεργία ήταν χαμηλή και το κράτος μοίραζε λεφτά η ζούγκλα κρυβόταν κάτω από το χαλί. Τώρα οι συνθήκες εύρεσης εργασίας θυμίζουν Καμπούλ.

  Μια φίλη ΔΥ με πληροφόρησε πως στην υπηρεσία της κυκλοφορεί από τους συνδικαλιστές το τρομοκρατικό σενάριο πως “όλοι θα έχετε απολυθεί μέχρι την Άνοιξη”. Η κρίση με την ανασφάλεια και τον φόβο δημιουργούν το ιδανικό εκκολαπτήριο για τη δράση αυτών των αγκιτατόρων οι οποίοι ζουν σε μια παράλληλη αλλά εντελώς ιδιοτελή πραγματικότητα.-

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com