Αρχείο για Οκτώβριος, 2012

 Συχνά αισθάνομαι πως δεν υπάρχει κάτι άλλο να γράψω. Λίγο η επικαιρότητα αλλά και τα σχόλια που συνοδεύουν τις αναρτήσεις μου με ξαναφέρνουν σε αυτό το μονοπάτι.  Σε όσους αγανάκτησαν  όταν διάβασαν την «Γλυκιά Αρχαιότητα» μπορούν για να αναθαρρήσουν διαβάζοντας την επιτομή της Αστροεθνολογίας ή τα πρακτικά των «Ε» για το πως έσωσαν την χώρα το 1453, το 1897, το 1922, το 1941 και το 1974.

Υπάρχει μια παράμετρος σε κάθε ιδεολογία η οποία συνήθως παραβλέπεται και η οποία είναι η εμπορευματοποίηση. Η μυθοποίηση της Αρχαίας Ελλάδας συνοδεύεται από μεγάλο αριθμό βιβλίων και ιστοσελίδων, τα οποία αποφέρουν οικονομικό όφελος και πολιτική επιρροή. Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό: δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει πολιτικό ή ιδεολογικό κενό το οποίο να μην αποκτήσει φορέα. Η προειδοποίηση που έγραψα στην εισαγωγή του  “Γλυκιά Αρχαιότητα“ υπονοούσε ότι όσοι πιστεύουν σε μυθικές κατασκευές είναι αδύνατον να αλλάξουν γνώμη ακόμα και αν φέρεις μπροστά τους τον Αριστοτέλη ολοζώντανο. Ο λόγος είναι απλός, τα κίνητρα των ανθρώπων με αυτές τις αντιλήψεις είναι συναισθηματικά και ψυχολογικά. Μια πεποίθηση η οποία βασίζεται στο συναίσθημα είναι αδύνατον να αλλάξει. Αν η αιτία είναι η πιεστική μειονεξία μας, τότε ο ψυχολογικός μηχανισμός υπεραναπλήρωσης είναι αδιάτρητος. Επομένως απευθύνομαι μόνο σε όσους αμφιταλαντεύονται και διαισθάνονται ότι με αυτή την κατάσταση “κάτι δεν πάει καλά”. Η επικεφαλίδα του blog μου είναι ξεκάθαρη, όποιος θέλει να πιστεύει σε μύθους ας διαβάσει κάτι άλλο.

Η πίστη σε μυθικές κατασκευές δεν είναι αποκλειστικό μας δικαίωμα αλλά μια πολύ συνηθισμένη κατάσταση σε όλα τα έθνη. Η μεγάλη διαφορά είναι στη λειτουργία που επιτελεί. Για παράδειγμα ο θεσμός της βασιλείας σε πολλά κράτη αντιμετωπίζεται ως μια θεϊκή επιταγή και ο βασιλιάς ως ο αντιπρόσωπος κάποιας υπερβατικής οντότητας. Το πιο πολιτισμένο έθνος της δεκαετίας του  ’30 πίστεψε σε μυθικές κατασκευές και ψευτοεπιστημονικές θεωρίες όπως η Αρεία Φυλή και η Θούλη. Ας πάμε σε ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα , ο αμερικανικός εθνικισμός όπως αυτός εκφράζεται από τα περισσότερο συντηρητικά τμήματα του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ακούσαμε πρόσφατα ένα γερουσιαστή να λέει ότι τα παιδιά που προκύπτουν από βιασμό είναι θέλημα Θεού και δεν πρέπει να γίνεται άμβλωση. Σε αυτό το μοτίβο ερμηνεύουν την Βίβλο με τρόπο ο οποίος εξυπηρετεί και τα συμφέροντα των ΗΠΑ (και του Ισραήλ)  στην Μέση Ανατολή. Έχουν υιοθετήσει την αντίληψη πως η Αμερική είναι όχι μόνο η χώρα της ελευθερίας και των ευκαιριών, αλλά και ότι είναι το έθνος πρότυπο για όλους τους υπόλοιπους (City Upon a Hill [1]). Οι αυταπάτες τους δεν είναι λίγες αλλά δεν είναι για γέλια,  αυτές οι απόψεις επηρεάζουν την εξωτερική τους πολιτική και τη δική μας ζωή.

Ποια είναι λοιπόν η διαφορά ανάμεσα στην εγχώρια αρχαιολαγνεία και τον αμερικανικό εθνικισμό ; Στις ΗΠΑ ο εθνικισμός  είναι σε πλήρη αντιστοιχία με την ισχύ τους. Τα επιστημονικά επιτεύγματα τους είναι αδιαμφισβήτητα  και κέρδισαν με θυσίες μεγάλους πολέμους. Ο αμερικανικός εθνικισμός -με τις μυθικές του κατασκευές – δρα ενισχυτικά στην παγκόσμια στρατηγική των ΗΠΑ. Μην είμαστε αφελείς και πιστεύουμε ότι οι αμερικανοί στρατιώτες που συμμετέχουν στις υπερπόντιες εκστρατείες το κάνουν επειδή είναι απλά μισθοφόροι. Έχουν υψηλή αίσθηση καθήκοντος, επαγγελματισμό και ικανή δόση πατριωτισμού ώστε να εκλογικεύουν όσα σε εμάς φαίνονται αναίσχυντες πολεμικές περιπέτειες. Αυτή είναι η στρατηγική μιας ηγεμονικής δύναμης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Στην Ελλάδα όμως, μια χώρα η οποία δεν έχει διεκδικήσεις και που αναλώνεται σε μάχες οπισθοφυλακών με την Τουρκία και τα Σκόπια, τι αξία μπορεί να έχει ο μυθοπλαστικός εθνικισμός ; Οι μύθοι μας είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με την ισχύ μας, αλλά και τις επιδιώξεις μας ως έθνος. Δεν βλέπω πίσω από όλα αυτά ένα θετικό σκοπό που να επαυξάνει την ισχύ της χώρας παρά την ανακύκλωση των ίδιων πολυχρησιμοποιημένων υλικών τα οποία κουράζουν τους πολίτες και σε τελική ανάλυση δυσφημίζουν την Αρχαιότητα [2]. Νομίζω ότι ο Παναγιώτης Κονδύλης παρουσίασε (1997) εύστοχα αυτή την υποκρισία :

“Οι ευρύτερες µάζες, καθοδηγούµενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσµης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόµενες γαλανόλευκα ράκη, οπότε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν µόνιµα µε παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαµε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαµηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του µέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάµεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, µε αποτέλεσµα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.” [3]

Ζούμε στην χώρα της κοινωνικής πλαδαρότητας και την ανοχής σε κάθε ανομία. Εϊναι η ίδια χώρα στην όποια για πρώτη φορά κάποιος προτίμησε να πιεί το δηλητήριο υπακούοντας τον άδικο νόμο της πατρίδας του παρά να την αδικήσει. Σε εκείνους που του άνοιξαν την πόρτα να φύγει, στύλωσε τα γέρικα πόδια του και επικαλέσθηκε το συμβόλαιο που είχε με την αγαπημένη του πόλη. Αυτά ήταν τα παραδείγματα που μας έδωσαν, και από τα οποία απέχουμε τόσο πολύ.-

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Η γλυκιά Αρχαιότητα

Posted: Οκτώβριος 24, 2012 in Ιδέες, Πολιτική

Προειδοποίηση. Αν πιστεύετε ότι η ομάδα E.N.D. μάζεψε 600 δις δολάρια πουλώντας αρχαία τεχνολογία στη NASA, η ανάγνωση του υπόλοιπου κειμένου είναι χαμένος χρόνος για εσάς.

Πολύ συχνά καταφεύγουμε στην επίκληση της αρχαίας κληρονομιάς, μια παλινδρόμηση που συνήθως γίνεται με χονδροειδή τρόπο από ένα συνονθύλευμα λαϊκοδεξιών τηλεαστέρων και ακραίων πολιτικών σχηματισμών. Ο προσεταιρισμός της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς από πολιτικά υποκείμενα και η επιλεκτική ερμηνεία της είναι σε συμμετρία με τον πρόστυχο εθνομηδενισμό μεγάλου μέρους της Αριστεράς. Ανάλογα με τις ιδεολογικές ανάγκες επιστρατεύεται το ηρωικό πνεύμα της Σπάρτης του Λεωνίδα, η Δημοκρατική Αθήνα, οι περιπέτειες του Ιάσονα ή η στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μ. Αλεξάνδρου. Οι Σοφοί της Αρχαιότητας από τον Δημόκριτο μέχρι τον Αριστοτέλη αγιοποιούνται, λες και αποτελούν ένα ενιαίο ιδεολογικό ρεύμα το οποίο εμπεριέχει απόλυτες αξίες και δεν αλληλοσπαράσσονταν από διαμάχες οι οποίες συχνά είχαν και πολιτικές προεκτάσεις. Ποια είναι τελικά η Αρχαιότητα την όποια όλοι προσπαθούν να προσεταιρισθούν ; Αυτό που θα επιχειρήσω είναι όχι μια λεπτομερής ανάλυση αλλά μερικοί προβληματισμοί που ελπίζω να διαλύσουν κάποιες πλάνες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αρχαίοι συγγραφείς έθεσαν πρώτοι τα περισσότερα από τα θεμελιώδη ερωτήματα που μας απασχολούν μέχρι σήμερα. Επεδίωξαν θαρραλέα να δώσουν απαντήσεις με τα περιορισμένα ερευνητικά μέσα που διέθεταν, με κύριο όπλο την παρατήρηση και την λογική εξέταση. Έργα όπως η Η “Λογική” του Αριστοτέλη και τα “Στοιχεία” του Ευκλείδη είναι θεμελιώδη και διαχρονικά, μπορούμε να τα μελετούμε χωρίς οι μεταγενέστερες μικρές προσθήκες να αναιρούν κάτι το επουσιώδες. Διαβάζοντας τους συλλογισμούς τους αισθανόμαστε αμέσως ότι επικοινωνούμε με σύγχρονα πνεύματα και όχι με κάποιες μυθικές μορφές.

Από την άλλη μεριά μόνο ο Αρίσταρχος υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα το οποίο απορρίφθηκε συνοπτικά από τους υπόλοιπους σοφούς της αρχαιότητας. Επίσης πέθαιναν σαν τις μύγες από απλές λοιμώξεις, οι οποίες σήμερα δεν μας προβληματίζουν με τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούμε. Με την “διαστημική τεχνολογία” που διέθεταν, τίποτα από τα δυο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Γιατί πιστεύουμε ότι οι “αρχαίοι τα είπαν όλα” ή ότι όσα έχουν ειπωθεί από τότε μέχρι σήμερα είχαν αρχικά διατυπωθεί από εκείνους ; Γιατί λέγεται ότι στα κείμενα τους κρύβεται ένας κώδικας με τα μυστικά της Ζωής, του Σύμπαντος, των Αρειανών ή άλλων “εξωγήινων πολιτισμών”; Το πρώτο που επιτυγχάνεται με αυτή την τακτική είναι ο εξευτελισμός και η ανυποληψία των υποκειμένων που διατυπώνουν αυτές τις απόψεις. Νομίζω ότι ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλή διέβλεψε αυτή ακριβώς την κατάσταση :

.. θα μας θαυμάζουν οι σύγχρονοί μας και οι επόμενοι, και μάλιστα χωρίς να χρειαζόμαστε τον Όμηρο να μας επαινεί, ούτε κανέναν άλλο που με λόγια θα μας ευχαριστήσει προς στιγμήν, όμως την ιδέα που θα σχηματιστεί για τα έργα μας θα τη βλάψει η αλήθεια ..

Με άλλα λόγια, η παραφιλολογία που φτάνει την επιστημονική φαντασία  δημιουργεί σημαντικά εμπόδια στην κατανόηση των πραγματικών επιτευγμάτων τους. Επίσης είναι προσβολή και αχαριστία προς  τους υπόλοιπους κατακτητές του πνεύματος και της ύλης που τους ακολούθησαν και δεν είχαν ελληνικό όνομα. Για παράδειγμα η φυσικομαθηματική επιστήμη η οποία μας έχει προσφέρει όλα τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα δεν αποτελούσε πεδίο μελέτης των Αρχαίων, απέρριψαν την ιδέα την εφαρμογής των Μαθηματικών στην μελέτη των φυσικών φαινομένων με το επιχείρημα ότι οι αριθμοί δεν μπορούν να αποδώσουν την “ποιότητα”. Η για αιώνες σχολαστική ερμηνεία του Αριστοτέλη, εμπόδισε την ευρεία κατανόηση του σύμπαντος. Ο Νεύτωνας πρώτος διατύπωσε τους θεμελιώδεις φυσικομαθηματικούς νόμους, οι οποίοι μας απελευθέρωσαν από την άγνοια του σύμπαντος και τη δεισιδαιμονία.

Μια άλλη περίεργη ιδέα είναι ότι είμαστε τάχα κληρονόμοι και θεματοφύλακες της Αρχαίας Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση σας διαβεβαιώ ότι ακόμα και αν το κράτος μας και όλοι οι Έλληνες εξαφανισθούν σήμερα, η Αρχαία Ελλάδα και η κληρονομιά της δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Το έργο τους είναι ασφαλές και είναι κτήμα όλων των υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων. Σε τελική ανάλυση οι κληρονόμοι της Αρχαιότητας πρέπει να είναι οι γνήσιοι μελετητές και ερμηνευτές της και όχι ένας λαός με χαμηλό επίπεδο παιδείας και ασήμαντη προσφορά στον σύγχρονο πολιτισμό. Επίσης δεν θα ήταν γελοίο αν οι σύγχρονοι Βρετανοί είχαν την απαίτηση να χρησιμοποιούν μόνο εκείνοι τους νόμους του Νεύτωνα για την εκτόξευση δορυφόρων; Δεν θα ξεκαρδιζόμασταν αν υποστήριζαν ότι πίσω από τις εξισώσεις του υπήρχε μια εξωγήινη διάνοια ; Αν οι κάτοικοι της Ρώμης αρχίσουν να ζητούν προνομιακή μεταχείριση στα δικαστήρια επειδή το δίκαιο είναι “Ρωμαϊκό¨; Ποια είναι η δική μας ερμηνεία για την ιστορική αρχαιότητα πέρα από την ευτελή ιδεολογικά αλλά προσοδοφόρα απομίμηση των Ολυμπιακών Αγώνων ;

Ποιοι τελικά ήταν οι Αρχαίοι ; Τα επιτεύγματα τους δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας μυστικής συνταγής, αλλά η εκδίπλωση της δραστηριότητας ενός λαού σε συνθήκες που ευνοούσαν την καινοτομία στη σκέψη και τη διάχυση των ιδεών. Η νίκη στους Περσικούς Πολέμους χάρισε μια απαράμιλλη αυτοπεποίθηση σε ανθρώπους που πίστεψαν ότι τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο και τα πάντα μπορούν να υποκύψουν στις προσπάθειες τους. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος έδωσε την δραματική διάσταση σε έναν πολιτισμό ο οποίος πάλευε με το διχασμό και οδήγησε στον προβληματισμό γύρω από την πραγματική ανθρώπινη φύση. Ο Μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την όσμωση των πολιτισμών, την αυτοκρατορική και στρατιωτική διάσταση του Ελληνισμού. Κάπως έτσι, μέσα από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες το πνεύμα τους σφυρηλατήθηκε στο νόημα της ζωής το οποίο διατυπώθηκε σε γραπτά κείμενα. Δεν ήταν ούτε υπερήρωες, ούτε άγιοι, αλλά άνθρωποι που αντιμετώπισαν εξαιρετικές περιστάσεις, έθεσαν νέα ερωτήματα και κατευθύνσεις και τελικά έγιναν κλασικά ιστορικά παραδείγματα.

Αλήθεια είμαστε οι φορείς των ίδιων άοκνων προσπαθειών για την αναγέννηση της χώρας μας ; Δυστυχώς έχουμε χάσει στον Ελλαδικό χώρο την ικανότητα προσαρμογής και η κατάσταση μας μοιάζει περισσότερo με αυτή ενός κουρασμένου αλόγου παγιδευμένου στο βάλτο χωρίς μεγάλη θέληση να καλπάσει ξανά. Πιο απλά θα καταλήξω, ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την ενασχόληση μας με τους εξασφαλισμένους στη δόξα τους προγόνους μας και να κοιτάξουμε να διορθώσουμε τα χάλια μας. Επειδή στην σύγχρονη εποχή δεν έχουμε επιδείξει κάποια σημαντική προσφορά στον πολιτισμό και τα προβλήματα μας είναι πάντα πιεστικά, η επίκληση της αρχαίας κληρονομιάς μας χωρίς κάποια γόνιμη πρόταση γίνεται για ψυχολογικούς λόγους, είναι η ψυχολογική υπεραναπλήρωση της εθνικής μας καχεξίας.-

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Εκείνοι οι οποίοι μέχρι χτες ήταν οι ένδοξοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σήμερα διώκονται ως φυλετικά κατώτεροι. Αυτό μου θυμίζει την περιφρόνηση με την οποία οι Μικρασιάτες χαρακτηρίστηκαν ως “τουρκόσποροι” με το που πάτησαν το πόδι τους στον Πειραιά.

Στο μετρό και τον ηλεκτρικό, δεν ζητιανεύουν οι λαθρομετανάστες αλλά πρεζάκια, ψυχοπαθείς και άλλα εγχώρια “φρούτα”.

Αν είσαι μελαχροινός, δεν μιλάς Ελληνικά και δεν έχεις ταυτότητα, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου ακόμα και αν ο προπροπάππους σου ξεκίνησε την επανάσταση στην Κρήτη.

Η συγκυριακή συμμαχία της ακροδεξιάς με τους φανατικούς χριστιανόψυχους. Πως είναι δυνατόν οι λάτρεις των μαιάνδρων να συμπράττουν με τους κατεδαφιστές των αρχαιοελληνικών ναών ;

Το 80% των ψηφοφόρων που για 35 χρόνια ψήφιζαν δικομματισμό, σήμερα μουτζώνουν αυτούς τους οποίους μέχρι χτες εκλιπαρούσαν για εκδουλεύσεις. Θέλουν να σπάσουν στο ξύλο τον πολιτικό, αλλά με τον κουμπάρο που “φτιάχτηκε” τις εποχές της “ισχυρής Ελλάδας” πίνουν τσίπουρα και αναθεματίζουν τον Σαμαρά.

Μιλάμε για την εκδίωξη των δανειστών, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι  θα κάνουμε μετά. Θυμίζει λίγο την έξοδο του Μεσολογγίου χωρίς όμως κάποιο ηθικό πλεονέκτημα. Οι εγκλωβισμένοι σήμερα παρακολουθούν συγκινημένοι τουρκικές σειρές και οι πολιορκητές φωνάζουν ότι αν βγείτε θα πέσουμε μαζί στον γκρεμό.

Ο φανατισμός με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ προμοτάρει τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, την ιδεολογία των νικητών του Ψυχρού Πολέμου. Ενώ με αυτό τον όρο εννοούμε συνήθως τις ελευθερίες των χορτασμένων λαών της Δύσης, οι εξαθλιωμένοι τριτοκοσμικοί απλά θέλουν να τρώνε και να πίνουν όπως εμείς και δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν δεν τους ρωτήσει ποτέ κανείς για τα δικαιώματα των gay.

Η μανία την οποία έχουμε με τις τριαδικές οντότητες. Διώξαμε μια γαλαζοαίματη δυναστεία για να προσκυνήσουμε τρεις πολιτικές δυναστείες. Μας επιβλήθηκε τριμερής εποπτεία από την Εσπερία και σχηματίσαμε τρικομματική κυβέρνηση για να την αντιμετωπίσει.

Εκείνοι που δεν έχουν ζήσει την Γερμανική κατοχή, σήμερα μιλούν για κατοχικό καθεστώς, ενώ εκείνοι που την έζησαν πεθαίνουν σιωπηλοί και πληγωμένοι. Τελικά ο ποιητής είχε δίκιο, οι ήρωες πάντα προχωρούν στα σκοτεινά.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
https://manamachine.wordpress.com

Μια από τις βασικές αιτίες σύγχυσης και παραλογισμού στο δημόσιο διάλογο είναι η άγνοια  για τις έννοιες που πραγματευόμαστε. Η προκρούστεια ερμηνεία των ιδεών είναι κάτι συνηθισμένο από τους πολιτικούς φορείς  και εντείνεται όσο εντείνεται και η ιδεολογική-πολιτική διαμάχη. Όπως αναφέρει και ο Θουκυδίδης [3.82.4] σε καιρούς κρίσης και παρακμής:

Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρίας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζονται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή. “

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία για τον φασισμό και τις συγγενικές ιδεολογίες του, όπως ο ναζισμός ο οποίος αποτελεί την Γερμανική και πιο ακραία εκδοχή του. Ποια λοιπόν είναι τα θεμελιώδη εκείνα χαρακτηριστικά τα οποία κατατάσσουν ένα κόμμα ή ένα κράτος σε αυτή την κατηγορία ;

Ο φασισμός έχει τρεις βασικές συνιστώσες, η πρώτη από αυτές είναι η λατρεία του “ήρωα αρχηγού”. Ο αρχηγός έχει μια ξεχωριστή θέση, γιατί είναι εκείνος που ερμηνεύει δεσμευτικά για τους υπόλοιπους τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Επειδή ο αρχηγός δεν πρέπει να περιορίζεται στην κρίση του, οι δημοκρατικές διαδικασίες και οι λοιπές ελευθερίες δεν έχουν νόημα ύπαρξης.

Είναι ρατσιστές, έχουν ακλόνητη πίστη στην ανωτερότητα της λευκής φυλής. Το φασιστικό ιδεολόγημα δεν έχει καμία σχέση με την απονομή δικαιοσύνης, είναι μια μεταφορά του δαρβινισμού στις κοινωνικές σχέσεις : Ο ισχυρότερος πρέπει να επιβιώνει. Επειδή κατά την δική μου εκτίμηση, μέτρο ανάπτυξης μιας κοινωνίας είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται στους αδύνατους, αυτό είναι μια μεγάλη οπισθοδρόμηση. Δεν θα πρέπει να μας κάνει καμία εντύπωση, αν εκτός από τους αλλόφυλους κυνηγούν τους αστέγους και τους ανάπηρους.

Υπάρχει και η τρίτη συνιστώσα, ίσως η πιο επικίνδυνη. Ο φασισμός πρεσβεύει την παντοδυναμία του κράτους. Το κράτος Λεβιάθαν είναι ο Μεγάλος Αδελφός ο οποίος έχει τον πρώτο λόγο σε όσα πράττουμε αλλά και σε όσα σκεπτόμαστε. Έτσι θα πρέπει να ελέγχει την φυλή του ανθρώπου με τον οποίο θέλουμε να αναπαραχθούμε, την εκπαίδευση μας, τις παρέες και τις συνήθειες μας.

Οι ιδεολογίες αυτές προέρχονται από ανεξάρτητες θεωρίες του 19ου αιώνα. Η πρωταρχική σημασία των “ηρωικών μορφών” που άλλαξαν την ιστορία υποστηρίχθηκε από τον Τ. Carlyle σε σειρά διαλέξεων και στο βιβλίο του «On Heroes, Hero-Worship, and the Heroic in History» . Η ρατσιστική ιδεολογία είχε βρει τον κύριο εκφραστή της στις θεωρίες του Arthur de Gobineau και κυρίως στο βιβλίο του “An Essay on the Inequality of the Human Races” το οποίο αποτελούσε και κύριο ανάγνωσμα για του συνεπείς εθνικοσοσιαλιστές του Γ’ Ραϊχ. Τέλος η παντοδυναμία του κράτους υποστηρίχθηκε με συνέπεια από τον γνωστό ιδεαλιστή φιλόσοφο F. Hegel.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Οι τύποι της τροϊκα δεν είναι και πολύ επικοινωνιακοί, ήρθαν εδώ για να κόψουν, να ράψουν και να αξιολογήσουν. Κάποιος σοβαρά ή όχι πέταξε την ιδέα να εκκενώσουμε τα νησιά με πληθυσμό μικρότερο των 150 κατοίκων για να γλιτώσουμε τις επιδοτήσεις των ακτοπλοϊκών γραμμών. Ο υπουργός το διέρρευσε στον τύπο. Για ποιο λόγο ; Αφού δεν έχουμε να δείξουμε κάτι ουσιαστικό και κόσμος είναι φυτιλιασμένος, ας δείξουμε τουλάχιστον ότι κάνουμε αντίσταση. Δηλαδή θέλει σύνταξη αντιστασιακού. Είναι υποκριτικό, γιατί όλο τον υπόλοιπο καιρό τους κατοίκους σε αυτά τα νησιά τους έχουν κανονικά γραμμένους. Ακόμα και αν τους έλεγαν να φύγουν, θα τους έβαζαν να πληρώσουν με χαράτσι τη μετακόμιση τους.

Έπαθα πλάκα όταν άκουσα το σχέδιο “Αριάδνη”, να μας στέλνουν δηλαδή σώνει και καλά σε συμβολαιογράφο για γάμο, κηδεία και διαζύγιο. Μετά τους ενεργειακούς επιθεωρητές και τους αποκωδικοποιητές τηλεόρασης σε εποχές μεγάλης ένδειας μια συντεχνία παίρνει ένα καλό δωράκι. Αν δεν θέλουν να κάνουν κάτι, ακόμα και το προβλέπουν 100 συνθήκες βρίσκουν λόγους να το καθυστερούν μέχρι να παγώσει η Κόλαση, αν όμως υπάρχει βόλεμα πελατών όλα γίνονται με σπάνια ταχύτητα. Τελικά το πρόβλημα σε αυτή την χώρα δεν είναι οι άγονες γραμμές αλλά τα ακατοίκητα μυαλά στην κυβέρνηση, που είναι πολύ περισσότερα από τα ακατοίκητα νησιά.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

 Νομίζω ότι έχουμε παρεξηγήσει τη μαντάμ Μέρκελ. Δεν ήρθε για να επιβάλει τη λιτότητα αλλά για να δει αν έχουμε χάσει κιλά με τη δίαιτα αλά Τροϊκάνα. Πως να το κάνουμε, είμαστε και από τους πιο παχύσαρκους λαούς, και οι Γερμανοί ως οι ικανότεροι διαιτολόγοι στην Ευρώπη ανέλαβαν την περίπτωση μας. Επίσης ήρθε να δει με τα ίδια της τα μάτια αυτό που γράφει η Bild ότι το “έξω” δεν πέθανε στην Ελλάδα και ότι συνεχίζουμε τον ανέμελο και σπάταλο τρόπο ζωής μας. Και αυτό σωστό, θα είδε πολλούς να τραπεζώνονται γύρω από τους σκουπιδοτενεκέδες, απλά λείπουν τα ασημένια μαχαιροπίρουνα. Από τις άδειες λεωφόρους που διέσχισε διαπίστωσε ότι γίναμε και περισσότερο Ευρωπαίοι,  παρατήσαμε τα αυτοκίνητα και χρησιμοποιούμε τα λεωφορεία και τα τραίνα.  Πριν λίγο καιρό, κάποιος στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Θησείο  από τον ενθουσιασμό του προσπαθούσε να μπει στον βαγόνι από το παράθυρο, περίπου όπως όλη η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ.

Καλό είναι νομίζω να κόψουμε την πλάκα και να σοβαρευτούμε. Η Μέρκελ είναι ηγέτιδα μιας μεγάλης δύναμης με πολλούς δύστροπους και εξαγριωμένους ψηφοφόρους, και στις διεθνείς σχέσεις αυτό το οποίο ονομάζουμε “ηθικό” στην καθημερινή μας ζωή στερείται νοήματος. Αλήθεια αν ο χρεοκοπημένος γείτονας μας ζητούσε χρήματα για να επιβιώσει θα του δανείζαμε ; Και αν ναι με τι όρους ; Για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιπέσει υπεύθυνο είναι το πολιτικό μας σύστημα το οποίο “άνθησε” με τη δική μας ανοχή. Όταν ως λαός αρχίσουμε να δείχνουμε μηδενική ανοχή στη διαφθορά και τις κακές υπηρεσίες τα πράγματα θα πάνε αμέσως καλύτερα. Ο εγχώριος λαϊκισμός που διαδηλώνει για το άδικο μνημόνιο (ναι, έγιναν σοβαρά λάθη από την αρχή) δεν μιλά την γλώσσα της αλήθειας. Οι φίλοι του μνημονίου μιλάνε μόνο την μισή αλήθεια, γιατί προσπαθούν να διατηρήσουν ταυτόχρονα τα προνόμια της πολιτικής κάστας στην οποία ανήκουν. Είναι μια σχιζοφρένεια, που εξηγεί και την ασυγκράτητη άνοδο της ΧΑ, του μόνου κόμματος που παρουσιάζεται και ως αντίθετο στο μνημόνιο αλλά και ως αντισυστημικό. Τελικά ελάχιστες είναι οι φωνές της λογικής, οι υπόλοιποι επαναλαμβάνουν την αρχαία παράδοση του Αλκιβιάδη (ναι υπάρχει και αυτή), έχουν συνηθίσει να επιβιώνουν καιροσκοπικά κάνοντας επωφελείς συμμαχίες αποσκοπώντας σε μια όσο το δυνατόν πλεονεκτικότερη θέση αντιπαράθεσης.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Agnus Dei 10/10/2010

Posted: Οκτώβριος 10, 2012 in Uncategorized

Κωνσταντίνος Χαρκοφτάκης 1934-2010

H απώλεια ενός γονιού είναι από τις πιο επώδυνες εμπειρίες στην ζωή του ανθρώπου. Πριν ήσουν ο γιος του τάδε, η κόρη της τάδε, μετά ενηλικιώνεσαι απότομα και γίνεσαι το παιδί κάποιας αφηρημένης μορφής. Η απώλεια δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να αποτιμήσεις, τα πιο πολύτιμα πράγματα δεν αγοράζονται ούτε πουλιούνται. Δεν μπορείς να αγοράσεις έναν πατέρα, υπάρχει μόνο ένας για τον καθένα. Κάποιοι δεν τον γνώρισαν και είναι μια μεγάλη έλλειψη στην ζωή τους, κάθε παιδί έχει ανάγκη και τα δυο πρότυπα, το αρσενικό και το θηλυκό. Με τον πατέρα μου δεν είχα καλή επικοινωνία, όμως κάθε ημέρα παρατηρώ ότι οι αξίες του επιβιώνουν μέσα από εμάς. Όπως κάποιος άνθρωπος μπορεί να αγαπά την υπόσταση του περισσότερο από την ζωή του, έτσι και η επιβίωση των αξιών του μπορεί να είναι περισσότερο σημαντική από μια παράταση της ζωής του. Ο πατέρας μου ήταν ένας απλός άνθρωπος που ταξίδευε για 25 χρόνια σε μια ηλικία που οι περισσότεροι απολαμβάνουν την ζωή. Σήμερα που η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο ηδονισμός, αυτή η επιλογή είναι ακατανόητη αν δεν αναλογιστούμε πόσο φτωχή ήταν η Ελλάδα πριν 60 χρόνια, τότε που νέα παιδιά όργωναν τις θάλασσες για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση.

Η αθανασία είναι μια ουτοπία, ακόμα και αν ανακαλύψουμε ένα φάρμακο που θα σταματά τη γήρανση, θα πεθαίνουμε από νέες υπέρ αρρώστιες, σούπερ καρκίνους και αθάνατα μικρόβια. Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν μόνο από γεράματα. Μετά η πεποίθηση μας ότι κανένας δεν ζει για πάντα μας ωθεί να διακινδυνεύουμε πιο εύκολα ή να αγωνιστούμε για κάτι ή για να ζήσουμε πιο έντονα τον έτσι η αλλιώς περιορισμένο χρόνο μας. Έπειτα για φανταστείτε πολιτικούς να ζουν 200 χρόνια με εμφάνιση βαμπίρ και να θέλουν να είναι πρωθυπουργοί τα 150 από αυτά. Φρικτό…

Δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή, νομίζω ότι μαζί με τα εγκεφαλικά μας κύτταρα πεθαίνει και η συνείδηση μας. Δεν είναι επώδυνο, είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν πριν γεννηθούμε. Τα μεταφυσικά συστήματα που υπόσχονται παραδείσους και ανταμοιβές δεν μου αρέσουν, προτιμώ να ακολουθώ μια επίγεια ηθική, στο κάτω κάτω είναι πιο ανιδιοτελές. Επομένως η κοινή μας μοίρα είναι η λήθη που φέρνει η βιολογία και ο χρόνος, και σε αυτή την κοινή μοίρα πιστεύω ότι θα συναντήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Ο Κώστας Χαρκοφτάκης έφυγε ακριβώς πριν δυο χρόνια νικημένος από τον καρκίνο, μας αποχαιρέτησε με ηρεμία δίνοντας μαθήματα αξιοπρέπειας μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν ήταν κάποιος διάσημος, αλλά ένας μικρός Οδυσσέας όπως χιλιάδες άλλοι που ακολουθούν την ναυτική παράδοση του έθνους. Όπως φρόντιζε να μεταφέρει με ασφάλεια το πλήρωμα του και το φορτίο στο λιμάνι, έτσι και εμάς μας μεγάλωσε με ασφάλεια μέχρι την ηλικία της ωριμότητας. Για αυτoύς τους λόγους  θα τον θυμόμαστε με σεβασμό και αγάπη  μέχρι η λήθη να σφραγίσει και τη δική μας ιστορία.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com