Αρχείο για Ιουλίου, 2012

Πριν μερικά χρόνια στο αρχαιολογικό μουσείο της Ρόδου, παρατηρούσα μαζί με τη φίλη μου τα αναθήματα – παιχνίδια από έναν παιδικό τάφο. Για λίγο τα συναισθήματα ανθρώπων που έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια έσμιξαν με τα δικά μας. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο διαφορετική μπορεί να ήταν η ζωή μου αν είχα κάνει λίγο διαφορετικές επιλογές, αν για παράδειγμα  στην Τενερίφη επέλεγα την υποβρύχια εξερεύνηση με το κίτρινο υποβρύχιο αντί τη μικρή κρουαζιέρα. Τυχαία γεγονότα μας φέρνουν κοντά σε ανθρώπους, όπως και μας απομακρύνουν από αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να ζουν δίπλα μας, πολύ μακριά μας ή και να έζησαν σε άλλες εποχές. Μπορεί να γίνουν εραστές, ή φίλοι, ή αφηρημένες σκέψεις για κάποιο αόριστο παρελθόν. Πιθανόν κάποιοι άλλοι στο μακρινό μέλλον να παρατηρήσουν τις σκέψεις μας και να συνδεθούν μαζί μας, όπως κάνουμε και εμείς στα μουσεία και τις βιβλιοθήκες μας.

Στον μικρόκοσμο μας, ο χρόνος μοιάζει πολύ σημαντικός και οι προσωπικές μας αντιλήψεις το κέντρο του σύμπαντος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σημαντικό μηχανισμό επιβίωσης : Κανείς δεν θα άντεχε το ψυχολογικό βάρος της πραγματικότητας, ότι δηλαδή είμαστε ένα ασήμαντο κομμάτι του σύμπαντος.
Σε κάποια άλλα παραδείγματα η ατομικότητα έχει εκμηδενισθεί προς όφελος ενός γενικότερου συμφέροντος, και τα δικά μας ιδανικά της ατομικής ευτυχίας και της αυτοεκπλήρωσης στερούνται νοήματος. Και σε αυτή την περίπτωση, ο συλλογικός μηχανισμός επιβίωσης είναι εκείνος που δίνει απόλυτη προτεραιότητα σε βάρος της ατομικής ιδιαιτερότητας.
Επομένως εμείς είμαστε εκείνοι που δίνουμε νόημα σε κάθε πράξη ή παράλειψη. Κάθε θάνατος είναι ένας μοναδικός μικρόκοσμος που χάνεται, και κάθε γέννηση ένας μικρόκοσμος με υποσχέσεις. Η ομορφιά ενός μοναδικού λουλουδιού στην άκρη ενός τροπικού δάσους δεν μειώνεται καθόλου από το εφήμερο της ζωής του.
Για αυτό αν ζήσουμε μια φιλία ή έναν δυνατό έρωτα, αν γνωρίσουμε έναν άνθρωπο ή θαυμάσουμε έναν ανέμελο γλάρο πάνω από τα κύματα, μπορούμε να δώσουμε την σημασία που επιθυμούμε χωρίς να πενθούμε για τη σύντομη διαδρομή μαζί του.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com