Πίσω από το Enterprise στον Πειραιά, η ιδεολογική μας καχεξία

Posted: Απρίλιος 3, 2012 in Άμυνα, Ιδέες, Πολιτική

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση, είναι η διαδήλωση της ΕΕΔΥΕ ενάντια στην επίσκεψη του αεροπλανοφόρου Enterprise στον Πειραιά. Πρόσφατα το blog της ΟΑΚΚΕ πιστοποίησε τον φιλορωσισμό ως γνήσια δεξιά συμπεριφορά, προφανώς εκείνοι θα διαδηλώσουν όταν αγκυροβολήσει το αεροπλανοφόρο Κουζνέτσοφ στον Σαρωνικό. Έχω την εντύπωση ότι δεν μπορούν με τίποτα να ξεπεράσουν το σοκ της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Συχνά συνομιλώ με ανθρώπους που ασπάζονται μια ειρηνιστική ιδεολογία. Οι κυριότερες απόψεις που ακούω είναι :

– Ενάντια στο ΝΑΤΟ και τους Ιμπεριαλιστές Αμερικανούς
– Ενάντια στις στρατιωτικές δαπάνες και τους εξοπλισμούς
– Υπέρ της ειρήνης και της συναδέλφωσης των λαών
– Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους Τούρκους
– Κατάργηση των πυρηνικών όπλων, έξω οι βάσεις του θανάτου (πολύ της μόδας την δεκαετία του ’80).

Μέχρι πριν μερικά χρόνια εργαζόμουν στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης σε αμυντική βιομηχανία. Σε καμία περίπτωση δεν αισθανόμουν ότι βοηθούσα τους σφαγείς των λαών ή ότι έκανα κάτι ηθικά αμφισβητήσιμο. Αν η εργασία μου είχε να κάνει με κατασκευή βομβών θα αισθανόμουν άσχημα, αλλά εργαζόμασταν ώστε ο Ελληνικός Στρατός να αποκτήσει αξιόπιστες και ασφαλείς επικοινωνίες. Κάποιος θα επιχειρηματολογήσει, ότι με τις επικοινωνίες αυτές θα βοηθήσω να πέσει μια βόμβα στον στόχο της. Συμφωνώ, όμως σε τελική ανάλυση εκείνος που πληρώνει τους φόρους πληρώνει εμένα τον μηχανικό, τους ασυρμάτους και την κατασκευή της βόμβας. Επομένως όποιος θέλει να είναι συνεπής στις φιλειρηνικές του αντιλήψεις, πρέπει μονομιάς να σταματήσει να πληρώνει φόρους. Ακόμα περισσότερο πρέπει να υπονομεύσει οτιδήποτε έστω και έμμεσα υποστηρίζει την στρατιωτική προετοιμασία, δηλαδή οι δρόμοι, οι γέφυρες, αποθήκες καυσίμων κλπ Ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Να απαντήσω με λογικά επιχειρήματα σε όλες αυτές τις απόψεις είναι μάταιο, η εμπειρία δείχνει ότι αυτοί οι εκφραστές τους αρνούνται να αποδεχτούν απλές αλήθειες υπερασπιζόμενοι τον δήθεν φιλειρηνισμό τους με θρησκευτικό ζήλο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, αλλά να διατυπώσω μερικές γνώμες που στον χαμό του λαϊκισμού περνούν απαρατήρητες.
Σε προηγούμενη δημοσίευση μου αναφέρθηκα στις αγριότητες του πολέμου, και την κρίση του Θουκυδίδη για αυτές. Είναι και μια δική μου πεποίθηση, ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει και ότι ανάλογα με την περίσταση μπορεί να ωθείται τόσο στον ακραία βια όσο και στην συμπόνοια και τον αλτρουισμό.
Ο γνωστός διάλογος των Μηλίων Αθηναίων, όπως περιγράφεται στον Θουκυδίδη, θα μπορούσε να είναι σύγχρονος. Οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν την θέληση τους στους αδυνάτους, και οι αδύνατοι υποχωρούν όσο το επιβάλει η αδυναμία τους. Ο διάλογος μας αφήνει άφωνους για τον αμοραλισμό του «…Όσο για τους Σπαρτιάτες που πιστεύετε ότι θα σας βοηθήσουν, είστε πολύ αφελείς. Αυτοί φέρονται τίμια στις δικές τους υποθέσεις μέσα στη χώρα τους. Όταν όμως έχουν να κάνουν με τους άλλους, τότε τίμια είναι γι αυτούς τα ευχάριστα και δίκαια όσα τους συμφέρουν….». Μα και οι ΗΠΑ η Κίνα και η Ρωσία (ΕΣΣΔ) έτσι δεν συμπεριφέρονται ; Δηλαδή κάθε μεγάλη δύναμη συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο, επειδή είναι μεγάλη δύναμη και όχι επειδή είναι τάχα μου «δημοκρατική», «σοσιαλιστική» ή «ιμπεριαλιστική». Αν όμως «…οι δυνατοί κάνουν αυτό που θέλουν και οι αδύνατοι υποχωρούν…» εμείς δεν θέλουμε να είμαστε περισσότερο δυνατοί ; Με άλλα λόγια εκείνοι που επιθυμούν να αρνούμαστε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να μας απαγορεύουν τα μέσα, δηλαδή την ισχυρή αμυντική ικανότητα, για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Στο θέμα όμως της εθνικής μας άμυνας θα επανέλθω αναλυτικότερα σε άλλη δημοσίευση.
Έχω γνωρίσει αρκετούς Τούρκους, ίσως επειδή ανήκαν στην αποκαλούμενη ελίτ ήταν εξαιρετικά ευγενικοί και πολιτισμένοι στην συμπεριφορά τους. Πιθανότατα είναι και αυτοί θύματα ενός πραγματικά φασιστικού κράτους με ισλαμικό ή κοσμικό μανδύα. Γιατί είναι φασιστικό το Τουρκικό κράτος, δεν είναι σκόπιμο να εξεταστεί εδώ. Όμως αισθάνομαι θλίψη, όχι τόσο επειδή 400 χρόνια χάσαμε την ελευθερία μας, αλλά γιατί εξ΄ αιτίας τους χάσαμε την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Επομένως, δεν μπορώ να αισθάνομαι παρά καχυποψία και αντιπάθεια, απέναντι σε ένα κράτος το οποίο μας καταδίκασε σε ιδεολογική καχεξία, δεν αναγνωρίζει τα εγκλήματα του, και το οποίο ακόμα δεν έχει αποκηρύξει τον ιδιότυπο φασισμό του.
Έχοντας αυτά στο μυαλό μας, νομίζω ότι μπορούμε να θεωρήσουμε ως ειλικρινά φιλειρηνικό έθνος μόνο εκείνο που είναι και ταυτόχρονα ισχυρό, διότι οι ανίσχυροι απλά βιώνουν την ειρήνη της υποταγής. Σε κάθε δημοκρατικό πολίτευμα, όπου οι ιδέες διατυπώνονται ελεύθερα, δεν σημαίνει ότι όλες οι γνώμες απολαμβάνουν τον ίδιο σεβασμό. Άνθρωποι οι οποίοι κατοικούν σε ακριβά σπίτια με θωρακισμένες πόρτες και σεκιουριτάδες να φυλάνε την περιουσία τους, καταντούν γελοίοι με το να αρνούνται στην χώρα τους το ίδιο δικαίωμα στην ασφάλεια και σε κάθε πρόνοια γύρω από αυτή.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s