Αρχείο για Απρίλιος, 2012

Χρειάζονται πολλές μικρές ψηφίδες για να σχεδιάσεις την ψυχή ενός λαού. Νομίζω ότι αυτή η χώρα ζει στην κατάθλιψη και όχι μόνο τώρα εξαιτίας του μνημονίου. Σε συζητήσεις που κάνω με ανθρώπους που τους αρέσει η ποίηση, είναι μεγάλο το ποσοστό εκείνων που το αγαπημένο τους ποίημα είναι το “Η πόλις” του Καβάφη, δύσκολα θα βρεις πιο απαισιόδοξη οπτική της ζωής. Όλοι φοράμε σκούρα ρούχα, το χρώμα είναι σχεδόν σε διωγμό. Οι παπάδες μας είναι οι μόνιμα μαυροφορεμένες φιγούρες της κοινωνίας μας, επειδή ακόμα πενθούν τον Χριστό. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο ο Χριστός αναστήθηκε, επομένως γιατί το πένθος ; Μια φίλη από το εξωτερικό σχολίασε ότι τα τραγούδια μας είναι θλιμμένα. Χαμένες πατρίδες και έρωτες, καημοί και φτώχεια. Δεν βλέπω που μπορούμε να διασκεδάσουμε και να πάρουμε τα πάνω μας. Αυτό είναι αντιφατικό σε μια χώρα μου φημιζόταν μέχρι πρόσφατα για το χαμηλό ποσοστό αυτοκτονιών. Υποτίθεται ότι είμαστε ψυχικά υγιείς και σνομπάρουμε τους βόρειους για τις καταθλιπτικές χώρες που ζουν. Οι ειδωλολάτρες πρόγονοι μας είχαν μια χαρούμενη και ζωηρή κουλτούρα. Εμείς τι έχουμε πάθει ;

Στους τους ανθρώπους που πάσχουν από κατάθλιψη ένα είναι βέβαιο, δυσκολεύονται να πάρουν οποιαδήποτε θετική απόφαση. Όλα τους φαίνονται δύσκολα και ακατόρθωτα και για την κακή τους την μοίρα φταίνε οι άλλοι. Τις πληροφορίες τις φιλτράρουν για να επιβεβαιώσουν την ματαιότητα των προσπαθειών και η σκέψη δικαιολογεί την αδράνεια. Θα έλεγε κανείς ότι απολαμβάνουν ένα δραματικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Δεν γράφω για τους ανθρώπους που χτύπησε σκληρά η οικονομική κρίση, αλλά για το πολιτισμικό αποτύπωμα ενός λαού.

Πως ψηφίζει ένας λαός που δεν μπορεί να σκεφτεί θετικά ; Μα ρίχνοντας ψήφο διαμαρτυρίας. Αυτή έχει πλεονεκτήματα,  δείχνουμε επαναστάτες αλλά δεν χρειάζεται να σταματήσει το εθνικό μαρτύριο που ζούμε. Τα κόμματα διαμαρτυρίας δεν έχουν εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα και το συλλογικό δράμα που συμμετέχουμε θα συνεχιστεί στο διηνεκές. Είναι ψυχολογικά βολικό να φωνάζεις ότι ζεις σε κατοχή. Επειδή ζεις σε κατοχή, δηλαδή σε περιορισμό, λίγα μπορείς να κάνεις γιατί έχεις τα χέρια σου δεμένα. Με άλλα λόγια εκτιμώ ότι δεν έχουμε πίστη στις δυνάμεις μας, και ελάχιστη θέληση να αλλάξουμε.

Η εμπειρία δείχνει ότι για να σταματήσουμε έναν αδικαιολόγητο φόβο, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον αντιμετωπίσουμε. Αν συμφωνούμε ότι πρέπει να αλλάξουμε την χώρα και να απαλλαγούμε από τις αμαρτωλές συμπεριφορές τότε να οπλιστούμε με θάρρος, χρώματα, τραγούδια και χαρά και να ανοιχτούμε στον μεγάλο ωκεανό. Για το ταξίδι αυτό ας επιλέξουμε για οδηγούς πραγματικές εκσυγχρονιστικές δυνάμεις και όχι τους δοκιμασμένα ανίκανους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην κατάρρευση.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα και με κορύφωση την εποχή του 2ου Παγκοσμίου Πόλεμου, αναπτύχθηκαν σε απομονωμένες φυλές του Ειρηνικού λατρείες οι οποίες ονομάστηκαν “λατρείες φορτίου”. Οι πρωτόγονοι εκείνοι λαοί παρατηρούσαν τα υλικά φορτία να συσσωρεύονται στο έδαφος τους, ερχόμενα για τις αποικιακές φρουρές. Το περίεργο για αυτούς ήταν ότι δεν έβλεπαν κάποιον να τα κατασκευάζει. Όλοι οι δυτικοί ήταν στρατιώτες ή γραφιάδες και έκαναν πράγματα ακατανόητα για τους ιθαγενείς : έγραφαν σε χαρτί, μιλούσαν στον ασύρματο ή έκαναν παρελάσεις φορώντας ομοιόμορφη ενδυμασία. Το συμπέρασμα βγήκε αβίαστα. Τα υλικά αγαθά προέρχονται από μια ανώτερη δύναμη και οι δραστηριότητες των λευκών είναι ιεροτελεστίες με τις οποίες ζητούν να παραλάβουν το “φορτίο”. Επιπλέον θεώρησαν ότι το φορτίο προορίζεται για τον δικό τους λαό τους και ότι οι πονηροί λευκοί το αρπάζουν για δικό τους όφελος. Κάθε νησιωτική φυλή απέκτησε και έναν μυθικό Μεσσία, ο οποίος θα απελευθέρωνε τον καταπιεσμένο λαό από τους εισβολείς και θα επέτρεπε την «απόλαυση» του φορτίου. Ο πιο γνωστός μεσσίας αυτών των θρησκειών είναι ένα μυθικό πρόσωπο, ο John Frum. Οι πόλεμοι τελείωσαν και οι φρουρές αποσύρθηκαν, όμως οι ιθαγενείς ακόμα και σήμερα περιμένουν “φορτία” και για αυτό τον λόγο φτιάχνουν ομοιώματα αεροδρομίων, αεροπλάνων, ασυρμάτων και κάνουν παρελάσεις με κόκκινες στολές.

Όλα αυτά θα απασχολούσαν μόνο τους ανθρωπολόγους και όσους μελετούν τη δημιουργία των θρησκειών, αν δεν υπήρχαν ομοιότητες με μία χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε αυτή τη χώρα η παραγωγή απαξιώθηκε και τα πάντα είναι “φορτίο”, έρχονται δηλαδή “απέξω”. Η διαφορά είναι ότι αναγνωρίζουν ως Μεσσία την απρόσωπη οντότητα του κράτους, το οποίο απελευθέρωσε τον περιούσιο λαό από το άγχος της παραγωγής. Ο πλούτος δεν δημιουργείται με ομαδική και συστηματική εργασία΄ αυτά είναι για τους κουτόφραγκους. Το φορτίο παρέχεται με Λατρεία του κράτους Λεβιάθαν, με ικεσίες για θέσεις εργασίας στο Δημόσιο, για επιδοτήσεις, για μαϊμού συντάξεις και άλλα συναφή.  Πιθηκίζοντας δυτικά πρότυπα εκλιπαρούν για ακόμα περισσότερο φορτίο.  Επιπλέον οι φραγκολεβαντίνικες δυνάμεις προσπαθούν τελευταία με δόλιο τρόπο να εμποδίσουν τον λαό αυτό να απολαύσει όσα αυτοδικαίως απαιτεί το πεπρωμένο του: μια άνετη ζωή βασισμένη στα όσα πρόσφερε στην ανθρωπότητα το ιστορικό έθνος από την αρχαιότητα ως σήμερα! Τι θα γίνει αν οι δυτικοί αποικιοκράτες αποσυρθούν όταν εκπληρώσουν τους σκοπούς τους, δηλαδή τη λεηλασία της χώρας; Πιθανόν θα φτιαχτούν «ομοιώματα πλούτου», δηλαδή δραχμές με τις οποίες θα προσπαθήσουν να προσελκύσουν «νέα φορτία». Η παραγωγή και η γνώση δεν θα απασχολούν κανένα, εφόσον οι αρχιερείς και οι παρατρεχάμενοί τους βολεύονται να κοροϊδεύουν τους λοιπούς ιθαγενείς με πλαστά φράγκα και κούφιες ιδεολογίες.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης το διατύπωσε με ακρίβεια :

Απέναντι σε όλα αυτά τα φαινόμενα μπορεί κανείς να δοκιμάζει οδύνη, νιώθοντας μετέωρος και δίχως εθνικές ρίζες, ή μπορεί και να τα θεωρεί ασήμαντα, πιστεύοντας ότι πατρίδα του ανθρώπου, προπαντός σήμερα, είναι ο κόσμος κι ότι την τροφή που δεν μπορεί να του δώσει ό ένας τόπος του την παρέχει ένας άλλος

Κανείς όμως δεν θα μείνει ανέγγιχτος, Κ.Π. Καβάφης :

“Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. “

Σε λίγες ημέρες έχουμε εκλογές, θα επιβραβεύσουμε το διεφθαρμένο ιερατείο ή θα δώσουμε την ευκαιρια σε μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ;

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Αν δεν έχεις ταξιδέψει λίγο Ευρώπη δεν έχεις μέτρο σύγκρισης. Βλέπεις τους κήπους περιποιημένους, τους φράχτες βαμμένους. Στις γωνίες των δρόμων οι πινακίδες των οδών υπάρχουν  και είναι καθαρές και ευανάγνωστες.
Όμως σε αυτή την “ευλογημένη χώρα” η ευταξία και το ευπαρουσίαστο του περιβάλλοντος που κατοικούμε είναι εξαίρεση. Οι εικόνες που όλοι βλέπουμε, ειδικά στην επαρχία είναι εικόνες εγκατάλειψης και  κακογουστιάς της ιδιωτικής περιουσίας, καθώς συχνά πίσω από ένα σκουριασμένο συρματόπλεγμα στοιβάζονται πολλά κιλά σαβούρας . Παλιά ψυγεία, παιχνίδια, λαμαρίνες, πλαστικά, τενεκέδες. Μέσα και έξω από την περίφραξη σχεδόν τα πάντα είναι βρώμικα και απεριποίητα, οι πινακίδες των οδών αν υπάρχουν κρέμονται από ένα μόνο καρφί. Για τις επιγραφές όπως “πολειται ικοπεδο” ή “μέλι εδό” είναι να κλαις. Μερικοί βάζουν κούκλες βιτρίνας στην αυλή τους με περούκα και ρούχα, τόση μοναξιά ούτε στο «αγρότης μόνος ψάχνει» δεν είδαμε.
Τι συμβαίνει πια σε αυτή την χώρα;
Έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι είμαστε ένας πολύ συντηρητικός λαός:

  • Φοράμε όλοι σκούρα, συνήθως μαύρα ή γκρι, αν φοράς χρωματιστά ρούχα είσαι gay
  • Δεν θέλουμε επαγγελματική ευελιξία, να βρούμε μια θεσούλα στο Δημόσιο να την βγάλουμε λάδι μέχρι να πάρουμε σύνταξη
  • Αν είσαι άνω των 45, δεν θες ούτε να ακούσεις για πληροφορική και Internet
  • Αν έχεις ανοίξει μαγαζί, το πιο πιθανό είναι να μην το ανακαινίσεις ποτέ.
  • Ψήφισες να φύγει ο βασιλιάς, για να έρθουν άλλες τρεις δυναστείες.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά με την σαβούρα ; Είναι απλό, σε αυτή την χώρα ο χρόνος έχει παγώσει. Κάθε ιδέα αλλαγής είναι συνήθως εχθρική, εκτός και αν είναι υπόσχεση επιδομάτων και αργομισθίας. Τα χρώματα, δηλαδή το νέο, είναι κάτι το εχθρικό και ύποπτο. Παντού επικρατεί το μαύρο και οι διαβαθμίσεις του γκρι. Έτσι είναι και ο σαβουρατζής, ένας υπερσυντηρητικός,  συσσωρεύει παλιά και άχρηστα αντικείμενα που αρνείται να αποχωρισθεί. Επιθυμεί το καινούργιο, αλλά πρέπει να είναι ακριβό και να έχει στρας για να κάνει φιγούρα. Όμως δεν το βλέπει ως νέο, αλλά ως μια αναπαραγωγή του παλιού, και όταν το αγοράσει το βάζει και αυτό δίπλα στο παλιό. Για αυτόν το καινούργιο είναι ένα μελλοντικό στρώμα στην σαβούρα που έχει, δεν θέλει να το αποχωριστεί ποτέ.
Κοιτάω την σαβούρα που έχω μαζέψει και εγώ, άρχισα να πετάω για να κάνω χώρο για κάτι νέο.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Προχτές μιλούσα με έναν γνωστό, πρώην στέλεχος της τρόικα στην Ελλάδα. Αυτό που σας μεταφέρω είναι απελπισία από την πρόοδο του προγράμματος. Οι αποφάσεις για την χρηματοδότηση είναι καθαρά πολιτικές και πολύ φοβάμαι ότι πολιτική απόφαση θα είναι μια ημέρα να μας εγκαταλείψουν όταν εξαντληθεί και η υπομονή τους. Αυτό που εισέπραξε από την παρακολούθηση των μνημονίων, είναι μια άρνηση, σε όλα τα επίπεδα για την παραμικρή μεταρρύθμιση. Όταν μαθεύτηκε η “ρύθμιση” Βορίδη για τα βυτιοφόρα, έξω τράβαγαν τα μαλλιά τους. Αν και πριν ένα χρόνο είχαν πραγματικά καλή διάθεση να βοηθήσουν τώρα είναι εξαγριωμένοι με τα καραγκιοζιλίκια των δικών μας. Και η τρόικα έχει τα δικά της θέματα, όπως η προχειρότητα του πρώτου προγράμματος και τα πολιτισμικά στερεότυπα, όμως από ότι μαθαίνω συζητάνε ότι έχουμε να προτείνουμε, αρκεί να είναι τεκμηριωμένο. Ακόμα και προτάσεις της ΓΣΕΕ κάνουν τον γύρο της τρόικας και μερικές έχουν υιοθετηθεί χωρίς να αναφέρεται η προέλευση τους.

Υπάρχει όμως μια παρατήρηση που με γέμισε απαισιοδοξία, ότι οι δικοί μας παρότι κωλυσιεργούν στις μεταρρυθμίσεις, δεν έχουν κανένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, πετάνε την μπάλα στην εξέδρα. Αυτό έχει νόημα αν κερδίζεις, αν χάνεις είναι αυτοκτονία. Με άλλα λόγια πάμε στο πουθενά δίχως ελπίδα. Οι πολιτικές συμμορίες μας εγκαταλείπουν στον ωκεανό της εξαθλίωσης, όπως τους ναυαγούς της “Μέδουσας”.

Αυτές τις μαρτυρίες τις μεταφέρω με μικρή επιφύλαξη, όμως γενικά επιβεβαιώνουν όσα υποψιαζόμαστε τόσο καιρό. Γνώμη του φίλου είναι ότι ότι η έξοδος από το ευρώ είναι μια λύση προς εξέταση, αυτό όμως το λες εύκολα αν δεν έχεις σκοπό να ζήσεις στην Ελλάδα. Εκείνος ήδη ετοιμάζει τις βαλίτσες του για Βρυξέλλες.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Άρχισα να σκέφτομαι και τα όσα προεκλογικά και ασύλληπτα συμβαίνουν σε αυτή την χώρα. Πριν λίγα χρόνια, είδα μερικά από τα επεισόδια της εκπομπής  «Για λογαριασμό σας» του Νίκου Σαμοϊλη.  Στην εκπομπή αυτή ο Νίκος προσπαθούσε να ξελασπώσει  καταχρεωμένους συμπολίτες μας. Κάποιοι πραγματικά υπήρξαν άτυχοι, άλλοι όμως ήταν πολύ αφελείς και απερίσκεπτοι με τα χρήματα. Θυμάμαι σε μια εκπομπή, αφού έκανε το άθροισμα των χρεών και προέκυψε ένα τριψήφιο νούμερο, η αφελής κυρία αναφώνησε «Ωραία….». Μέχρι και ο ψύχραιμος Νίκος αντέδρασε σε αυτή την απίστευτη δήλωση. Νομίζω ότι κανένας από εμάς δεν θα δάνειζε ούτε  ένα ευρώ στους χρεωκοπημένους της εκπομπής,  πιστεύοντας ότι θα το πάρει πίσω.

Μήπως λοιπόν οι «ξένοι» μας βλέπουν με αυτό τον τρόπο ; Με αυτά τα όργια κατασπατάλησης που αποκαλύπτονται κάθε μέρα, πως μπορούμε να κυκλοφορούμε με το κεφάλι ψηλά ; Σε αυτή την χώρα κανείς δεν γνώριζε ; Τόσα χρόνια το 80% των ψήφων το εισέπρατε ο πελατειακός δικομματισμός. Διαδηλώνουμε για τους διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά για τους συνταξιούχους μαϊμού δεν κουνήθηκε τίποτα. Όλοι αυτοί που έκλεψαν είναι γείτονες μας και δεν προστατεύονται από τα ΜΑΤ όπως οι 300 φωστήρες μας. Δεν είδα κάποιον να μουτζώνει τον «τυφλό» γείτονα του ή να βάζει τρικλοποδιά στον “παραπληγικό” συγχωριανό του.

Έλεος πια με την υποκρισία μας. Μας φταίει η τρόικα, δηλαδή ο ευρωπαίος Σαμοϊλης, που ήρθε να μας πει τα αυτονόητα. Μόνο ντροπή και αίσχος θα έπρεπε να αισθάνεται ο δήθεν περήφανος λαός μας για τις υποδείξεις αυτές. Εμείς έπρεπε να κάνουμε την παρουσία της τρόικας περιττή   ξεριζώνοντας κάθε αμαρτωλή συμπεριφορά και καταστρώνοντας το δικό μας εθνικό μνημόνιο.

Για να ξεπλύνουμε την ντροπή αυτή προτείνω να μαζευτούμε όλοι στο Σύνταγμα και να ξυρίσουμε τα κεφάλια μας. Να υποσχεθούμε ότι δεν θα αφήσουμε μαλλί να μεγαλώσει αν δεν  βάλουμε τα γυαλιά στην τρόικα και στον κάθε εξυπνάκια, που πατώντας στην δική μας ανικανότητα , μας κάνει υποδείξεις. Εννοείται, ότι ούτε μια ψήφος δεν πρέπει να πέσει στους υπεύθυνους της παρακμής που κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν. Ας στηρίξουμε μια νέα προσπάθεια, όπως αυτή του κόμματος «Δημιουργία Ξανά !», και ας μην συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από την υλοποίηση ενός συγκεκριμένου σχεδίου για μια άλλη Ελλάδα.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση, είναι η διαδήλωση της ΕΕΔΥΕ ενάντια στην επίσκεψη του αεροπλανοφόρου Enterprise στον Πειραιά. Πρόσφατα το blog της ΟΑΚΚΕ πιστοποίησε τον φιλορωσισμό ως γνήσια δεξιά συμπεριφορά, προφανώς εκείνοι θα διαδηλώσουν όταν αγκυροβολήσει το αεροπλανοφόρο Κουζνέτσοφ στον Σαρωνικό. Έχω την εντύπωση ότι δεν μπορούν με τίποτα να ξεπεράσουν το σοκ της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Συχνά συνομιλώ με ανθρώπους που ασπάζονται μια ειρηνιστική ιδεολογία. Οι κυριότερες απόψεις που ακούω είναι :

– Ενάντια στο ΝΑΤΟ και τους Ιμπεριαλιστές Αμερικανούς
– Ενάντια στις στρατιωτικές δαπάνες και τους εξοπλισμούς
– Υπέρ της ειρήνης και της συναδέλφωσης των λαών
– Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους Τούρκους
– Κατάργηση των πυρηνικών όπλων, έξω οι βάσεις του θανάτου (πολύ της μόδας την δεκαετία του ’80).

Μέχρι πριν μερικά χρόνια εργαζόμουν στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης σε αμυντική βιομηχανία. Σε καμία περίπτωση δεν αισθανόμουν ότι βοηθούσα τους σφαγείς των λαών ή ότι έκανα κάτι ηθικά αμφισβητήσιμο. Αν η εργασία μου είχε να κάνει με κατασκευή βομβών θα αισθανόμουν άσχημα, αλλά εργαζόμασταν ώστε ο Ελληνικός Στρατός να αποκτήσει αξιόπιστες και ασφαλείς επικοινωνίες. Κάποιος θα επιχειρηματολογήσει, ότι με τις επικοινωνίες αυτές θα βοηθήσω να πέσει μια βόμβα στον στόχο της. Συμφωνώ, όμως σε τελική ανάλυση εκείνος που πληρώνει τους φόρους πληρώνει εμένα τον μηχανικό, τους ασυρμάτους και την κατασκευή της βόμβας. Επομένως όποιος θέλει να είναι συνεπής στις φιλειρηνικές του αντιλήψεις, πρέπει μονομιάς να σταματήσει να πληρώνει φόρους. Ακόμα περισσότερο πρέπει να υπονομεύσει οτιδήποτε έστω και έμμεσα υποστηρίζει την στρατιωτική προετοιμασία, δηλαδή οι δρόμοι, οι γέφυρες, αποθήκες καυσίμων κλπ Ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Να απαντήσω με λογικά επιχειρήματα σε όλες αυτές τις απόψεις είναι μάταιο, η εμπειρία δείχνει ότι αυτοί οι εκφραστές τους αρνούνται να αποδεχτούν απλές αλήθειες υπερασπιζόμενοι τον δήθεν φιλειρηνισμό τους με θρησκευτικό ζήλο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, αλλά να διατυπώσω μερικές γνώμες που στον χαμό του λαϊκισμού περνούν απαρατήρητες.
Σε προηγούμενη δημοσίευση μου αναφέρθηκα στις αγριότητες του πολέμου, και την κρίση του Θουκυδίδη για αυτές. Είναι και μια δική μου πεποίθηση, ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει και ότι ανάλογα με την περίσταση μπορεί να ωθείται τόσο στον ακραία βια όσο και στην συμπόνοια και τον αλτρουισμό.
Ο γνωστός διάλογος των Μηλίων Αθηναίων, όπως περιγράφεται στον Θουκυδίδη, θα μπορούσε να είναι σύγχρονος. Οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν την θέληση τους στους αδυνάτους, και οι αδύνατοι υποχωρούν όσο το επιβάλει η αδυναμία τους. Ο διάλογος μας αφήνει άφωνους για τον αμοραλισμό του «…Όσο για τους Σπαρτιάτες που πιστεύετε ότι θα σας βοηθήσουν, είστε πολύ αφελείς. Αυτοί φέρονται τίμια στις δικές τους υποθέσεις μέσα στη χώρα τους. Όταν όμως έχουν να κάνουν με τους άλλους, τότε τίμια είναι γι αυτούς τα ευχάριστα και δίκαια όσα τους συμφέρουν….». Μα και οι ΗΠΑ η Κίνα και η Ρωσία (ΕΣΣΔ) έτσι δεν συμπεριφέρονται ; Δηλαδή κάθε μεγάλη δύναμη συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο, επειδή είναι μεγάλη δύναμη και όχι επειδή είναι τάχα μου «δημοκρατική», «σοσιαλιστική» ή «ιμπεριαλιστική». Αν όμως «…οι δυνατοί κάνουν αυτό που θέλουν και οι αδύνατοι υποχωρούν…» εμείς δεν θέλουμε να είμαστε περισσότερο δυνατοί ; Με άλλα λόγια εκείνοι που επιθυμούν να αρνούμαστε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να μας απαγορεύουν τα μέσα, δηλαδή την ισχυρή αμυντική ικανότητα, για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Στο θέμα όμως της εθνικής μας άμυνας θα επανέλθω αναλυτικότερα σε άλλη δημοσίευση.
Έχω γνωρίσει αρκετούς Τούρκους, ίσως επειδή ανήκαν στην αποκαλούμενη ελίτ ήταν εξαιρετικά ευγενικοί και πολιτισμένοι στην συμπεριφορά τους. Πιθανότατα είναι και αυτοί θύματα ενός πραγματικά φασιστικού κράτους με ισλαμικό ή κοσμικό μανδύα. Γιατί είναι φασιστικό το Τουρκικό κράτος, δεν είναι σκόπιμο να εξεταστεί εδώ. Όμως αισθάνομαι θλίψη, όχι τόσο επειδή 400 χρόνια χάσαμε την ελευθερία μας, αλλά γιατί εξ΄ αιτίας τους χάσαμε την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Επομένως, δεν μπορώ να αισθάνομαι παρά καχυποψία και αντιπάθεια, απέναντι σε ένα κράτος το οποίο μας καταδίκασε σε ιδεολογική καχεξία, δεν αναγνωρίζει τα εγκλήματα του, και το οποίο ακόμα δεν έχει αποκηρύξει τον ιδιότυπο φασισμό του.
Έχοντας αυτά στο μυαλό μας, νομίζω ότι μπορούμε να θεωρήσουμε ως ειλικρινά φιλειρηνικό έθνος μόνο εκείνο που είναι και ταυτόχρονα ισχυρό, διότι οι ανίσχυροι απλά βιώνουν την ειρήνη της υποταγής. Σε κάθε δημοκρατικό πολίτευμα, όπου οι ιδέες διατυπώνονται ελεύθερα, δεν σημαίνει ότι όλες οι γνώμες απολαμβάνουν τον ίδιο σεβασμό. Άνθρωποι οι οποίοι κατοικούν σε ακριβά σπίτια με θωρακισμένες πόρτες και σεκιουριτάδες να φυλάνε την περιουσία τους, καταντούν γελοίοι με το να αρνούνται στην χώρα τους το ίδιο δικαίωμα στην ασφάλεια και σε κάθε πρόνοια γύρω από αυτή.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com