Ας ανάψουμε ένα κερί

Posted: Μαρτίου 21, 2012 in Ιδέες

Παραθέτω από το facebook, την ανάρτηση ενός πολύ καλού φίλου.

«Σήμερα διάβασα τις ειδήσεις. Ένας Αμερικανός στρατιώτης σκότωσε 16 Αφγανούς άμαχους, ( παιδιά και γυναίκες επίσης). Κατά έναν Αφγανό πολιτικό δεν ήταν ένας, αλλά ομάδα στρατιωτών, που βίαζαν επίσης και αφού σκότωσαν τα θύματα ύστερα τα έκαψαν. Στην Σομαλία σκοτώθηκαν εξι άτομα σε καταυλισμό προσφύγων( και παιδιά φυσικά) από όλμο. Στην Παλαιστίνη κάτι ανάλογο. Στην Ουκρανία δύο δεν ξέρω πως να τους πω, βίασαν μια δεκαοκτάχρονη και ύστερα την έβαλαν σε ένα λάκκο και την έκαψαν ζωντανή ..(Σώθηκε παλεύει για την ζωή της ,την έχουν ακρωτηριάσει λόγω των βαριών εγκαυμάτων). Στην Ζάκυνθο μια γυναίκα 81 ετών αυτοπυρπολήθηκε για να μην είναι βάρος στα παιδιά της, η κρίση βλέπεις. Στην δεκαετία του ’50 σε καθολικό ψυχιατρείο, ευνούχιζαν παιδιά για να τα «θεραπεύσουν» λόγω ομοφυλοφιλικών τάσεων….
Δεν καταλαβαίνω γιατί θέλουμε να σωθεί το κτήνος που λέγεται άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνω για πιο λόγο θυσιάστηκε ο Ιησούς. Όπου να γυρίσεις το κεφάλι, σε όποιο μέρος και σε όποια εποχή η ίδια ιστορία. Έχω χάσει την πίστη μου στο καλό που κρύβεται μέσα μας. Είναι μάλλον καλά κρυμμένο. Δεν σεβόμαστε τη ζωή. Σε κάθε μορφή της. Γιατί να μας αξίζει?»

Δεν έχει νόημα η ανάλυση της ειδησεογραφίας, σχετικά με τα εγκλήματα που διαπράττονται κάθε ημέρα. Συνωστίζονται και ανόμοιες καταστάσεις, μια εμπόλεμη ζώνη με τριτοκοσμικές και πρώην σοβιετικές «δημοκρατίες» όπου η ανθρώπινη ζωή έχει τόση αξία όση έχουν οι κατσαρίδες στο σπίτι μας. Θυμάμαι, ο πατέρας μου μου έλεγε ότι στα λιμάνια της Αφρικής έβλεπες πτώματα να επιπλέουν και δεν έδινε κανείς σημασία. Γιατροί που επισκέπτονται συστηματικά αυτές τις περιοχές, παρατηρούν ότι κάθε φορά έχουν διαφορετικούς ντόπιους βοηθούς. Οι προηγούμενοι πέθαναν από φυσικά ή άλλα αίτια. Θα μπορούσα εύκολα να παραθέσω, τα αμέτρητα παραδείγματα φιλανθρωπίας και αλτρουισμού που βλέπουμε ακόμα και στην καθημερινή μας ζωή. Αντί αυτού, θα προσπαθήσω να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Το ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάθος «καλός» είναι μια πολύ συνηθισμένη γνώμη. Και όταν γνωρίζουμε την «σκληρότητα του κόσμου» αναρωτιόμαστε για το πόσο βαθιά κρύβεται αυτή η καλοσύνη. Ο διαχρονικός Θουκυδίδης, για τα γεγονότα του εμφυλίου στην Κέρκυρα :

[3.81.5] Η μπορούσε κανείς να ίδη τον θάνατον υπό όλας του τας μορφάς. Καμμία από τας φρικαλεότητας που είναι συνήθεις εις τοιαύτας περιστάσεις δεν έλειψε και χειρότεραι ακόμη έλαβαν χώραν. Διότι πατέρες εφόνευαν τα τέκνα των, και ικέται απεσπώντο από τους ναούς και εφονεύοντο πλησίον. Μερικοί μάλιστα απέθαναν εντός του ναού του Διονύσου, του οποίου αι θύραι απεφράχθησαν δια τοίχου.

Ιδού τι εξηγεί παρακάτω στην «Παθολογία του Πολέμου» :

[3.82.2]…. εφόσον η ανθρωπίνη φύσις μένει η ιδία, φέρουν όμως βαρύτερον ή έλαφρότερον χαρακτήρα και διαφέρουν κατά την μορφήν, αναλόγως της μεταβολής των παρουσιαζομένων εκάστοτε περιστάσεων. Διότι εν καιρώ μεν ειρήνης και ευημερίας και αι πόλεις και οι ιδιώται διαπνέονται από ευγενέστερα αισθήματα, καθόσον δεν περιπίπτουν υπό την πίεσιν αναποτρέπτων αναγκών. Αλλ’ ο πόλεμος, αφαιρών ολίγον κατ’ ολίγον από τους ανθρώπους την καθημερινήν ευμάρειαν, γίνεται διδάσκαλος βίαιος, και τείνει ν’ αφομοιώση τας διαθέσεις των πολλών προς την παρούσαν αυτών κατάστασιν.

Αυτές δεν είναι οι μόνες αγριότητες που περιγράφονται στο έργο αυτό. Ο πόλεμος και οι στερήσεις λοιπόν είναι ο μεγάλος δάσκαλος της βίας, και η ανθρώπινη φύση μένει η ίδια.

Προσωπικά, πολύ θα ήθελα να υπάρχει ο καλός θεός, ο οποίος νοιάζεται για τους ανάξιους κατά τα άλλα πιστούς του. Όμως,  εκτίμηση μου είναι ότι οι θρησκείες δεν είναι παρά μύθοι και η ύπαρξη οποιουδήποτε θεού ένα απίθανο ενδεχόμενο. Για αυτό είναι γνώμη μου ότι δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά μεγάλο σκάνδαλο που τόσες χιλιάδες χρόνια θρησκείας δεν έκαναν τον μόνο κόσμο που γνωρίζουμε καλύτερο.
Γνωρίζουμε με μεγάλη ακρίβεια το μέλλον μας. Είναι σίγουρο ότι όλοι θα πεθάνουμε, η γη θα παγώσει και ο ήλιος θα σβήσει. Για κάθε θάνατο η φύση είναι αδιάφορη και η Γη δεν αλλάζει πορεία ούτε κατά ένα χιλιοστό. Στο τέλος όλοι θα κάνουμε παρέα περιφερόμενοι ως κοσμική σκόνη, υλικά για ένα άλλο άστρο ή πλανήτη. Αν ο άνθρωπος είναι κατά βάθος καλός ή κακός στερείται σημασίας, διότι η φύση δεν αναγνωρίζει αυτές τις ποιότητες παρά μόνο την ανάγκη επιβίωσης. Και για αυτό η θρησκευτική λατρεία είναι μια τρομερή σπατάλη ενέργειας, δηλαδή αφοσίωση στην εξασφάλιση μιας θέσης σε έναν φανταστικό κόσμο ενώ η θέση μας στον πραγματικό κόσμο είναι ήδη προβληματική. Επομένως, απλά σκεπτόμενος την κοσμική μοναξιά μας, θα ήταν πιο αποτελεσματικό να κρατήσει ο καθένας από εμάς ένα κερί ανθρωπιάς και παρηγοριάς ζεσταίνοντας τον συνάνθρωπο του από το να εφευρίσκει λόγους για να δικαιολογεί την απραξία του.

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s